Ik hang in de bank, de rug gesteund door de leuning, mijn zitvlak in het kussen gedraaid. Op tafel staat een glaasje rosé mij bij en tussen mijn opgetrokken benen en mijn buik balanceert een iets te warme laptop. Die laat ik maar een beetje schuin staan, zodat de onderkant van het apparaat geen contact maakt met mijn lijf. Ik heb wel eens een artikel gelezen over de broek van één of andere Zweed die door langdurige aanraking met de computer in brand was gevlogen. Of veel erger nog, van die stukjes in de Spits over onvruchtbaarheid en meer van dat soort ongemakkelijkheden omdat de hete accu in de laptop andere zaken in de hens had gezet. Dat moet ik natuurlijk niet hebben, ik ben pas 31! Nee, met deze kennis verrijkt kan ik beter het zekere voor het onzekere nemen. Maar echt lekker typen doet het zo niet.
Intussen zijn mijn hoofd en lijf moe. Het brein heeft vandaag gedacht, verwerkt en gereageerd en de benen hebben gelopen en gestapt, weer veel te veel gestapt. Als ik één eigenschap van mezelf zou mogen noemen die ik liever veranderd zou zien dan is het die wel, ik kan namelijk niet stil blijven staan. Ben ik even iets aan het vertellen, heb ik een halve marathon gelopen. Die beweeglijkheid is er op de één of andere manier ingeslopen, in mijn brein dan, en het gaat geheel onbewust, voordat ik het weet sta ik weer ergens anders. Nu zou dat allemaal niet zo heel erg zijn, de plaatselijke schoenmaker verdient er een goede boterham mee, ware het niet dat het anderen ook opvalt, in mijn geval leerlingen. “Meneer, kunt u niet eens stil staan”, als ik weer eens van links naar rechts naar links naar rechts en weer terug ben gevlogen. Heel vervelend allemaal! Zeg in ieder geval dat ik leuke kleren heb of dat mijn haar goed zit, maar niet dat ik nu eens stil moet staan.
Nou ja, op de bank nu, moe in mijn lijf… en in mijn hoofd… van alle drukte en alle indrukken… reflectie Michael, dat is wat je nu moet doen, want dan is je schooldag compleet. Eens even kijken, reflectief verslag 1:
Tijdens lessen goed gehandeld. Lijf zegt teveel gelopen. Voornemen is minder doen.
Ach ja, ze zeggen in ieder geval meneer tegen me.
Reageer [1]
Ik weet niet meer precies hoe het begon, ik denk door een link die ik aanklikte omdat ik via google op zoek was naar iets. Ineens was ik op een weblog, welke weet ik niet meer, maar dat ik hem eerder las wist ik wel. “Haha, wat grappig, eens kijken naar de linkjes” en voordat ik het doorhad surfte ik van weblog naar weblog. Ik ging naar de waybackmachine en zocht oude sites op. Op vernuftige wijze achterhaalde ik loggers die verdwenen leken, maar het niet waren. Ik las al die verhalen die ik toch wel stiekem gemist had
Ik heb dat wel vaker de laatste paar jaar. Dat ik dingen van vroeger mis. Dat ik terugdenk aan eerdere jaren en aan mezelf. Hoe ik was, of ik blij was en waarom, of ik verdrietig was, of het goed ging of slecht. Dat terugdenken maakt me dan altijd een beetje verdrietig, geen verdriet verdrietig, maar meer een soort van blij verdrietig. Dat het mooi is dat ik die dingen heb meegemaakt en dat ik ze nu voor altijd met me mee kan dragen in mijn herinnering.
Enfin, ik bezocht weer wat logs, hield er wat bij. En toen dat wat intensiever werd, kwam dat “ik moet ook weer” gevoel erbij. Of dat nu een wens was om gewoon weer lekker een site te kunnen opbouwen, of dat het mij om het loggen gaat, weet ik ook nog niet. Terugkijkend naar vroeger het eerste, maar wie weet. In ieder geval heb ik met veel plezier tijd gestoken in dit ontwerp, 7.0 denk ik. Erg bijzonder (voor mij dan) omdat het helemaal is opgebouwd met css en uit transparante png-files bestaat, waardoor met een enkele wijziging in de css het hele uiterlijk kan veranderen. We zien wel, in ieder geval ben ik nog steeds in orde.
Door Michael op 24 augustus 2008 | lifeReageer [2]
